Online recept in Nederland: wat mag wel en wat niet

Artikel 67a van de Geneesmiddelenwet verbiedt verkoop op afstand «anders dan volgens de bij ministeriële regeling te stellen regels», en die regels staan in artikel 6.12 van de Regeling Geneesmiddelenwet. Er staat geen beperking tot zelfzorgmiddelen in: de beperking gaat over wie mag afleveren.

Die eis komt uit artikel 61: receptgeneesmiddelen mag alleen een apotheker in een apotheek ter hand stellen. Daarnaast moet de aanbieder zich vóór de start bij de minister melden, met naam, vast adres, startdatum, het adres van de website en de categorieën die worden aangeboden.

Daarom bestaat er een openbare lijst. In het register van het CIBG staat bij iedere aanbieder welke categorie hij mag verkopen, en «UR» betekent uitsluitend recept. Wie daar niet in staat, verkoopt niet legaal aan Nederlandse klanten.

Artikel 67 van dezelfde wet luidt: «Het is een ieder verboden via internet geneesmiddelen voor te schrijven aan personen die de voorschrijver nog nooit persoonlijk heeft ontmoet, of die de voorschrijver niet kent of van wie de voorschrijver de medicatiehistorie niet beschikbaar heeft.»

Deze zin is de kern van de hele pagina. De bezorging is dus geregeld, maar het recept zelf mag niet ontstaan uit een vragenlijst die is ingevuld door iemand die de voorschrijver nooit heeft ontmoet, niet kent en van wie hij de medicatiegeschiedenis niet heeft.

Een dienst die belooft dat u binnen vijf minuten en zonder gesprek een recept heeft, belooft daarmee iets dat op gespannen voet staat met dit artikel. Dat is een uitspraak over de dienst, niet over u.

De eerste vraag gaat over de verkoper: staat de aanbieder in de lijst van het CIBG en met welke categorie. De tweede gaat over de arts: staat de voorschrijver in het BIG-register. Een aanbieder kan keurig geregistreerd zijn terwijl de arts erachter dat niet is, en omgekeerd.

De inspectie zegt het zelf in twee zinnen: kijk op aanbiedersmedicijnen.nl of de aanbieder zich bij de overheid heeft gemeld, en kijk in het Register van gevestigde apothekers of uw aanbieder een geregistreerde apotheker is.

Een registratie bij het CIBG bewijst dus dat het verkopende bedrijf zich heeft gemeld en die categorie mag verkopen. Het bewijst niets over de arts die het recept uitschrijft, en dat is precies de reden om beide te bekijken.

In landen waar bezorging verboden is, verraadt het aanbod zichzelf: wie belooft te bezorgen, staat al buiten de wet. In Nederland werkt dat signaal niet, omdat bezorgen hier gewoon mag.

Het gevolg is dat een nette Nederlandse webwinkel en een site zonder enige registratie er van buiten hetzelfde uitzien, en dat het verschil alleen in de registers zichtbaar wordt.

Twee minuten in twee registers zijn hier dus meer waard dan waar ook: één keer op de naam van het bedrijf, één keer op de naam van de arts.