Recepta online w Polsce: co wolno, a czego nie wolno

Prawo farmaceutyczne w art. 68 ust. 3 stanowi: «Dopuszcza się prowadzenie przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych wydawanych bez przepisu lekarza, z wyjątkiem produktów leczniczych, których wydawanie ograniczone jest wiekiem pacjenta.»

Zdanie jest zbudowane jako zezwolenie, a nie jako zakaz, i właśnie dlatego jest tak jednoznaczne: wolno wysyłać to, co wymienione, czyli leki bez recepty. Wszystko poza tym zezwoleniem zostaje poza prawem, bez potrzeby osobnego zakazu.

Główny Inspektorat Farmaceutyczny mówi to samo jednym zdaniem: «Przez internet można kupić wyłącznie leki dostępne bez recepty.» Przepis dotyczy sprzedawcy, nie pacjenta, i dlatego da się go sprawdzić po stronie sprzedawcy.

Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty w art. 42 ust. 1 dopuszcza zbadanie pacjenta «za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności». Konsultacja na odległość nie jest obejściem systemu, tylko jego częścią.

E-recepta jest dziś zwykłą formą recepty: pacjent dostaje czterocyfrowy kod, a lek odbiera w aptece. Pierwsza połowa drogi może więc przebiec zdalnie, druga nie.

Lekarza da się sprawdzić: Centralny Rejestr Lekarzy prowadzony przez Naczelną Izbę Lekarską jest publiczny i wyszukuje po nazwisku oraz numerze prawa wykonywania zawodu. To pytanie inne niż pytanie o aptekę i zadaje się je osobno.

Apteki uprawnione do sprzedaży wysyłkowej figurują w Rejestrze Aptek prowadzonym przez wojewódzkich inspektorów farmaceutycznych. Wyszukiwarka jest publiczna i nie wymaga logowania.

Drugim znakiem jest wspólne logo aptek internetowych, obowiązkowe od 1 lipca 2015 roku. GIF opisuje jego działanie wprost: logo «powinno zawierać aktywne hiperłącze przekierowujące użytkownika bezpośrednio do Rejestru Aptek».

Stąd bierze się cała procedura sprawdzenia: kliknąć logo i zobaczyć, dokąd prowadzi. Obrazek bez odnośnika albo odnośnik do podstrony samego sklepu znaczy dokładnie to, na co wygląda.

Że oferuje coś, na co art. 68 ust. 3 nie daje zezwolenia. Nie trzeba oceniać jej zamiarów ani jakości ankiety: sama oferta wychodzi poza to, co wolno sprzedawcy.

To zdanie o sprzedawcy, a nie o pacjencie. Ale jest to najbardziej użyteczna informacja, jaką można zdobyć przed podaniem numeru karty, bo mówi, kto jest po drugiej stronie.

Legalna droga istnieje i nie jest uciążliwa: teleporada, e-recepta, apteka. Jest wolniejsza niż formularz z trzema pytaniami, i ta powolność to właśnie moment, w którym ktoś sprawdza, czy lek jest dla ciebie odpowiedni.